عریان

به شکم خود نگاه می کنم،
دردی ترد در من پا می گیرد،پرورده می شود.
با چشمان درشت غمگینش نگاهم می کند،
مرا به درونم صدا می زند.
برایش می گویم ازتکرار،
از دیدن،از سلام دادن،
از شور زندگی،
از لذت آسودگی،
از ملال آسودگی،
از خنده های بی دلیل،
می خواهم این زجر از من متولد شود.
باید بزرگ شود تا تهوع من تمام شود،
تا من در پاییز عریان باشم.
آبان 1381