.bmp)
از شبی رخوتناک در ذهنم می گریزم.
از سایه ای لزج که مرا در می نوردد.
قدم های چسبناک ساعت،
کسالتی بی هنگام!
انتهای این جاده ی آبی ،مه ای خواب آلود می لغزد....
من ، در آغوش بی گانه ترین حوای زمین،
تنها می نشینم.
برای آسمانی ترن کهکشان،
آوازی از غم، زمزمه می کنم.
پاییز 1378
inam kheili zibast maloomeh ke az oon soroodehaye ghadimieh...
ReplyDelete