فریاد، حنجره، فریاد.
هیچ، مثلث، دلواپسی.
فریاد شدم، فریاد و فریاد...

هوا خالی است.

چشمم خالی است.

نیکی کن، تسکینم ده!

باش!

تکانه های تن مرطوب جنگل؛
زیر زلال مه،
تا جایی برای تن من!!1

خالی

و در قلب من می خزد،
یک هیچ به پهنای پوچ

در رگ های من می چرخد،
یک حباب سرشار از خلا

از چشمانم می لغزد،

مایعی لزج پر ازبی رنگی

و هر دم ،
شکافی...

تیر 1389

سکون

و همچنان که قطره های شیرین تنم
بر گوشه ی لبش ماسیده است؛
دروغ می گوید.
حضور این حجم زنده؛ رو به زوال است.
به چارچوب در تکیه می دهم
و خالی خیابان را می نگرم؛
آفتاب در بر آمدن است.

اردیبهشت 1389

آگاه

خطوطی به مفهوم هماهنگی،
چگالی ای به مفهوم لِزجَت،
پهنه ی وسیعی را در بر می گیرند.

وقتی که نفس به سختی بیرون می آید،
حجم ها به سوی سینه هجوم می آورند.
پژواکی، آبی گستره ی ترا درمی نوردد.
گاوی نقره ای، رمزهای چشم ترا چرا می کند.
پروانه، پیله اش را برای همیشه ترک می گوید.

آبان 1385

هایکو 4

حتی زخم های کاری هم خوب می شوند،چه خوب شدنی!
با آب باران شسته می شوند،چه شسته شدنی!
اما پیش چشمانم ماندنی است،خاطره هایم.

آبان 1385

هایکو 3

ناله های خیس شهوت،
هماغوشی مهتاب با شاخه های تکرار،
تکرار شدنی نیست.


1384

هایکو 2

مشکی آویخته،
پستان هایی آویخته،
چه نوشیدنی ای!

1384

دورم

روزها از من دورند!
لحظه ها در من شناور!
دیروز کجاست؟
فردا در آغوش مرگ است.
امروز دیری نپایید.
من،
انبانی از خاطره هاست.


تیر 1383

باز هم که تو دوری!1

می نالد.
زخمه ای بر چنگی،
خونی می چکد.
خدایان پرواز می کنند.
زمین فراموش شده است.
از غبار بال خدایان تنهایی می چکد.
آسمان چقدر دور است!


تیر1383

تکرار

من تکرار می شوم.
تکرار می شوم به تعداد تمام ذرات هستیم.
من تکرار هستم.
من تکرار خواهم شد.

تکرر های من ازآن سوی آینه می گذرند،
دنیا را می چشند.
بهمن 1382
دانشکده

هایکو1

خمیازه های رخوت.
خرناسه های شهوت.
درهای بی پیکر.
1382

کنده

اوج سطی دوار است.
در نزدکی اوج پرواز می کنم.
طوفان در آغاز است.
ریشه ها در می آیند.

در خورشید نشسته ام،
گردی همه جا را پوشانده است.

آبان 1382
دانشکده

گم شدم

صدایم می کند،
ولی من در جوششی بی حاصل،
پی دگمه ی گمشده ی پیرهنم می گردم.

صدایم می کند:
"دیر شده است!"
ولی من ،گوشه به گوشه،
راه به راه، جای به جای ،می گردم،
تا بلکه این پیرهن ناتمام را تمام کنم.

پنجره باز است .
بادی از سر بی حوصلگی بهار،
شکوفه های درخت گیلاس را ،آشفته است:
کاغذهای ریخته بر زمین،
جوراب های بی لنگه،
روسری های رنگارنگ،
و این شکوفه های درخت گیلاس.

به آینه نگاه می کنم،
چهره ی دلواپسی را می بینم.
چاره ای نیست ،
باید رفت.

بلندتر صدایم می زند.
این باد چه کرده است،
دیگر محال است این دگمه ی لعنتی پیدا شود.
این همان نا ف نفرین شده ی آدمی است که در بهشت جا مانده است.

برهنه می دوم.
بیهوده در انتظار...
بی حوصله در انتظار سبز شدن چراغ،
به چراغ های تکرر خیابان نگاه می کنم.
پیاده می شوم و چراغ قرمزرا رد می شوم...
مثل چیزی نمناک،
بوی عود می آید...


یک بهار1381 یا1382

و سرشار

ارغوانی ترین لحظاتم،
در کنار آن بوته ای می گذرد،
که یک شب در تنها یی هایم رویید.

ای پرندگان سرشاری
که از دستان خداوند آب می نوشید،
بال هایتان را به من بدهید.
چرا که رستاخیز من،
با شنیدن آواز نقره ای شما آغاز شده است.
بهار 1382

آفتاب سیاه

ترسی دلم را می خسد.
سقوط مرموز جنین،
آغاز رویش گیاهان خنجری است.

از سوراخ های جمجمه ی زندگی،
ترشحاتی مسموم بیرون می تراود.
آسمان شکافته است،
سگی به یک سفینه ی فضایی پارس می کند.
مریخ تنها یک یاخته لازم دارد.

بهمن 1381

تنها

بی تو تنهام،
با تو تنهام.

در گذر از دریا به ریسمانی از ستاره آویخته ام.
فانوس دریایی دور از من می چرخد.

آذر1381

کران

بی کرانگی ام را ببین،
من تجربه ای از خداوندم.

نارنج می غلطد،
من به دنبال آن روانم.
از شالیزار می گذرم.
مهتاب در آب جاری است،
و من در پی دانه ای انار روانم.
از مهستان میگذرم،
بال هایی نقره ای از ستاره دارم.

جایی برای رفتن نیست،
همه جا در من است.
من به وسعت دنیا در آمده ام.

آوای سحرآمیز از من می تراود.

نگاهت را می گویم:
بی کرانگی ام را ببین،
من تجربه ای از خداوندم.

پاییز 1381

گذر سیب

بازتاب سیب در سطح من،
یادی خاموش از ذهن چگال من،
همیشگی ها را قرمز می کند.

سطح به زلال ماه می سپارم،
یاخته ی سیبی در من بارور می شود.
آوازی از شکفتن در راه است.
پاییز 1381